Gabime që përsosen…deri në vdekje

Gabime që përsosen…deri në vdekje

Një poezi mjafton për dashurinë, po aq sa edhe për skenën. Një poezi i mjafton teatrit, po aq edhe aktorëve Timo Flloko e Kristian Koroveshi që nuk sollën një mbrëmje poetike, as lexim njëdimensional. “Ndreqje gabimesh” është një teatër i poezisë, që i gostit të ftuarit me një zhytje në universin vetjak, ndërsa libri i poetit Arian Leka bëhet nga pak i të gjithëve, thot Suadela Balliu

Kushedi ç’stinë ish, a ish pranverë, kur njeriu me një dorë, me pesë gishta dhe një laps aq të qepur pas dorës, sa mund të besosh se është gishti i gjashtë tha grua…

Gruaja e re, me trupin hollak, fustanin e bardhë që gënjente pranverë -në një natë shkurti- me llërat e dalë, me qafën zbuluar vallëzonte si të ish lule…

Ishe lule! Kumbonte zëri i burrit që shkelte mbi skenë , shkruar dhjetë vjet më parë.

Tanimë libri nuk i përkiste më poetit, fjalët ishin bërë tinguj që kumbonin në një det gjuhësh…Nuk duhen simbolet e shpikura për sytë as tingëllimi i njohur i zanoreve dhe bashkëtingëlloreve për të kuptuar melodinë.

Poezia ashtu si muzika është universale, ndërsa shqiptimi – nga A-ja e poetit marrë prej gruas – ishte nanurisje, një udhëtim i ëndërrt nga persishtja e zemrës së Azisë te finlandishtja që shkrin akujt skandinavë, nga portugalishtja e spanjishtja e Iberisë, te motra e gjuhëve latine, rumanishtja, nga Saksonia e gjermanishtes te frëngjishtja, kryegjuha e dashurisë…Në gjashtëmbëdhjetë gjuhë ishin përpjekur të Ndreqeshin Gabimet, derisa u ngjit në skenë mbrëmjen e 13 shkurtit, për të ndrequr një gabim të vjetër me një të ri.

Ndreqja e gabimit të vjetër/ me gabim të ri/ ishte rritje/ Dalje nga vetja/ dëfrim.

Poeti i ulur në sallën e koncerteve të Katedrales Ortodokse mbante vesh si të mos e kish dëgjuar më parë se Dashuria teproi për zogj / Tepron edhe për ne të dy/ Pak …

Një poezi mjafton për dashurinë po aq sa edhe për skenën. Një poezi i mjafton teatrit, po aq edhe aktorëve Timo Flloko e Kristian Koroveshi që nuk sjellin një mbrëmje poetike, as lexim njëdimensional që thyhet mbase hera-herës nga kulminacione intonacioni. Jo. “Ndreqje gabimesh” është një teatër i poezisë, që i gostit të ftuarit me një zhytje në universin vetjak.

Burri – i përthyer si pasqyrimi në ujë, në dy figura elegante veshur në kostume të errët që rrinë në dy anët e skenës si të ishin sy skajet e lojës së mendjes –papritur humbi formë e u shkri te secili burrë i ulur në sallë.

Trupi delikat e i hollë i balerinës, Akreoma Saliu, ishte ai i një gjahtareje të lindur, ndonëse me zemër të butë.

Kështu i sheh gratë ky libër, gjahtare me hark e kukurë të re…

Nuk është vetëm dashuria. Apo është e gjitha dashuria; ajo që i jep forma universit, reve që me këpucë të bardha, fushave me tërfil, pranverës në shpellë, pelikanëve dhe lagunave, kërcejve të kripës apo hejve prej ngrice në çati, që bën gabimin të falshëm e që e bën njeriun gati për një gabim të ri…?!

…dashuria do të bredhë e uritur gjer në fund të pranverës.

Dhe ajo akoma nuk ka hyrë. Sepse pranvera, si gruaja e re ka tjetër kohë…

Ti kishe kohë. Tjetër kohë nga imja/ Frymë më frymë, gojë më gojë/ ushqeje rrënjët për kërcellin/ kërcellin për lulen/ lulen për frutin dhe frutin për farë/ Grabite formën e peshkut, / more formën time dhe të zogut/ vazhdimi i unit tim drejt Zotit/ jo për të qenë si unë/ Për të qenë bashkë.

Dashuria nuk mbetet fluturake. Hyn në mish. Nuk kënaqet me aromat. Në katër mëngë horizonti, katër dete, katër diej, shtatë fara të bardha, murrashe, për veten, për të tjerët, nga pak… secilit hisen e vet. Të gjithëve nga pak ,që as dashuria, as veza të mos mbarojnë.

Sepse gjithçka e mirë, edhe ajo çka u mendua e ëmbël, por nuk doli e tillë, duhet ndarë. Jetesa dhe jeta. Vdekja dhe heshtja, pika dhe presja. Edhe ajri i dhomës i rralluar me mushkri, edhe djersa, lëkura, gjëndrat e sqetullës e ato të gjoksit, gjëndrat e pështymës dhe shtegu mes kofshësh. Kërthiza me rrathët e kurthet e mendimit nën bark. Mitra duhet ndarë.

A është gabimi dashuria? Trupi që do shkatërruar?

Ndaj ç’është bërë nga Zoti duhet shkatërruar, Trupi yt – formë e verbër, e përkryer gabimi –

Gabimet udhëtojnë larg, në fillesë. Në Idë a Eden, me një mollë a një fik? Me një përdhes?

Por i falshëm gabimi. Gabimi ish antitrupi/ varkë shpëtimi/ vaksina mbrojtëse nga i njëjti gabim/ Shtati, vendstrehim i sigurt/ qoftë i pjesshëm dhe më i buti.

Në trupa kohëfundmë e të vdekshëm gabimi shkatërrohet me shpërbërjen, por siç bima vdes për t’ia lënë jetën farës, siç fara vdes për t’ia lënë jetën sythit, gabimi nga pjellë vdekjesh do të lindë sërish.

Do të kthehemi sërish, besoj/ te kjo djerrinë/ për të parë të tjerë njerëz/ njerëz që na ngjajnë jo nga vetitë/ por nga veset.

Gabimi po aq sa dashuria është njeriu, njerëzimi. Gruaja e re është lule që vallëzon. Nuk i friket vdekjes, veç shëmtimit. Burri, një dem a një mëzat, me unaza të artë në flegra, ripërtyp lule në natë…

Nata le të jetë e dashurisë, e dashurive të marra që njëlloj si vezë fillestare, njëlloj si farat e egra e dinë. Duhet të shpërndahen. Të humbin, të falin. Të pjellin shumë. Për zogjtë dhe për kafshët, që me farë dhe me vezë mbajnë frymën gjallë. Duhet të mbijnë, të japin.

Burri në këtë natë e di, duhet të ndajë. Jetën. Vdekjen. Dhe trupin. Dhe gabimin të përsosë deri në ndreqje… Deri në vdekje. Ka kohë gjithnjë për një tjetër gabim. Sepse dashuria – edhe kur vishet me gabim, edhe kur është i gjithi gabim, do të teprojë gjithmonë. Edhe për ju të dy. Edhe për ne të dy…